Ήδη με τη μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης από τους Εβδομήκοντα (3ος–2ος αιώνας π.Χ.) και, κατόπιν, με τη διάδοση του χριστιανισμού στον ελληνιστικό κόσμο, ο αρχαιοελληνικός όρος άγγελος ανασημασιοδοτήθηκε, αποκτώντας την υπερβατική σημασία ενός ασώματου, πνευματικού όντος που εκφράζει τη θεία βούληση. Με τη νέα αυτή σημασία, ο άγγελος εισήλθε στις παραστατικές τέχνες της δυτικής παράδοσης ως φιγούρα ταυτόχρονα εικαστική, σκηνική, μουσική και χορογραφική, διαφοροποιούμενη ριζικά από τον αρχαίο δραματικό αγγελιαφόρο της τραγωδίας. Ο άγγελος ως σκηνική παρουσία διασαλεύει τη γραμμική χρονικότητα του δράματος και λειτουργεί ως μεσολαβητής ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, τη ζωή και τον θάνατο, το ανθρώπινο και το μεταφυσικό.
Στο μεσαιωνικό θρησκευτικό θέατρο της Δυτικής Ευρώπης, ο άγγελος συγκαταλεγόταν στα πλέον συχνά εμφανιζόμενα δραματικά πρόσωπα. Στη σκηνή της Visitatio sepulchri [επίσκεψη των τριών μυροφόρων στον τάφο του Ιησού], ο άγγελος εμφανιζόταν πλάι στο μνήμα του Χριστού για να αναγγείλει την Ανάσταση, ενώ στα μυστήρια και τα θαύματα της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ιβηρικής, καθώς και στις ιερές αναπαραστάσεις [sacre rappresentazioni] της Φλωρεντίας, μετέφερε το μήνυμα του Ευαγγελισμού και ανήγγελλε τη Γέννηση και τη Δευτέρα Παρουσία.. Στις αλληγορικές ηθολογίες, όπως ο Καθένας [Everyman] (γύρω στα 1510), οι άγγελοι εμφανίζονταν ως φορείς της θείας απόφασης και ως μάρτυρες της ηθικής δοκιμασίας του ανθρώπου. Παράλληλα, η ανάπτυξη της εναέριας σκηνικής μηχανικής επέτρεψε τη θεαματική κάθοδο και άνοδο των αγγελικών μορφών μέσω αντίστοιχων μηχανισμών, παράδοση που κορυφώνεται στο Μπαρόκ.
Με τη γέννηση της όπερας στις αρχές του 17ου αιώνα, ο άγγελος μεταφέρθηκε στη σκηνή του μουσικού θεάτρου ως οπτικοακουστικό θαύμα. Στα φλωρεντινά ιντερμέδια και στα ιερά μουσικά δράματα [opere sacre] του Stefano Landi [Στέφανο Λάντι] (Il Sant'Alessio, [Ο Άγιος Αλέξιος] 1632), οι άγγελοι και άλλες επουράνιες μορφές εισέρχονταν με εναέριες μηχανές. Από τη δεκαετία του 1640 τις μηχανές αυτές τελειοποίησαν αρχιτέκτονες-σκηνογράφοι όπως ο Giacomo Torelli [Τζάκομο Τορέλλι] στη Βενετία και στο Παρίσι και ο Giovanni Burnacini [Τζοβάννι Μπουρνατσίνι] στη Βενετία και στη Βιέννη, ενσαρκώνοντας την μπαρόκ ποιητική του meraviglioso [θαυμαστού]. Στη Γαλλία του κλασσικισμού η λυρική τραγωδία του Jean-Baptiste Lully [Ζαν-Μπατίστ Λυλλύ] προέκρινε τις μυθολογικές θεότητες, ενώ ο Marc-Antoine Charpentier [Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ] εισήγαγε τον άγγελο στις λατινικές ιερές ιστορίες [histoires sacrées] και στους δραματικούς διαλόγους του, όπως ο Dialogus inter angelum et pastores [Διάλογος ανάμεσα στον άγγελο και στους ποιμένες]. Στη βιεννέζικη παράδοση, η όπερα Ο μαγικός αυλός [Die Zauberflöte, 1791] του Wolfgang Amadeus Mozart [Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ] εισήγαγε τους τρεις παίδες [drei Knaben] ως αγγελικές μορφές καθοδήγησης, οι οποίες κατέρχονταν με εναέρια μηχανή για να οδηγήσουν τους ήρωες στην οδό της μύησης, συγχωνεύοντας την μπαρόκ παράδοση των επουράνιων εμφανίσεων με τον τεκτονικό συμβολισμό του Διαφωτισμού.
Καθοριστικό λογοτεχνικό πρότυπο για τις μεταγενέστερες οπερατικές αγγελικές εικονογραφίες υπήρξε ο Φάουστ [Faust] του Johann Wolfgang von Goethe [Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε] (α΄ μέρος 1808, β΄ μέρος 1832), ο οποίος περιλάμβανε στο α΄ μέρος τον περίφημο Prolog im Himmel [«Πρόλογο στους ουρανούς»], όπου οι τρεις αρχάγγελοι Raphael [Ραφαήλ], Gabriel [Γαβριήλ] και Michael [Μιχαήλ] υμνούσαν τη δημιουργία πριν από το στοίχημα του Μεφιστοφελή με τον Κύριο. Το πρότυπο αυτό τροφοδότησε ευθέως τη ρομαντική και ύστερη οπερατική παραγωγή του 19ου αιώνα, με εμβληματικές αγγελικές χορωδίες, όπως η ουράνια χορωδία [chœur céleste] στο φινάλε του Faust [Φάουστ, 1859] του Charles Gounod [Σαρλ Γκουνώ] και οι ουράνιες φάλαγγες στον "Prologo in cielo" [«Πρόλογο στους ουρανούς»] του Mefistofele [Μεφιστοφελής, 1868] του Arrigo Boito [Αρρίγκο Μπόιτο]. Τον 20ό αιώνα η Jeanne d'Arc au bûcher [Η Ιωάννα της Λωραίνης στην πυρά, 1935] του Arthur Honegger [Αρτύρ Ονεγκέρ] και το Saint François d'Assise [Ο άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης, 1983] του Olivier Messiaen [Ολιβιέ Μεσσιάν] συγκρότησαν δύο από τις πλέον φιλόδοξες μουσικοθεατρικές απεικονίσεις της αγγελικής υπόστασης.
Στο ευρωπαϊκό θέατρο του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, υπό την επίδραση του συμβολισμού και του εξπρεσιονισμού, η μορφή του αγγέλου προσέλαβε νέες μεταφυσικές και αλληγορικές διαστάσεις. Στα δράματα Hanneles Himmelfahrt [Η Χάννελε πάει στον παράδεισο, 1893] του Gerhart Hauptmann [Γκέρχαρτ Χάουπτμαν] και The Hour-Glass [Η κλεψύδρα, 1903] του William Butler Yeats [Ουίλλιαμ Μπάτλερ Γέιτς], ο άγγελος ενσάρκωσε μια εσωτερική φωνή, μια ονειρική επιφάνεια ή την υπόμνηση επικείμενης ηθικής κρίσης. Στο L'Annonce faite à Marie [Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, 1912] του Paul Claudel [Πωλ Κλωντέλ], ο τίτλος παραπέμπει στον αγγελικό χαιρετισμό του Ευαγγελισμού· τη νύχτα των Χριστουγέννων, όταν συντελείται το θαύμα της Βιολέν, μόνο εκείνη ακούει τις φωνές των αγγέλων. Στη σύγχρονη δραματουργία, ο άγγελος μετασχηματίστηκε σε σύμβολο που συνδέει το μεταφυσικό με το πολιτικό και το σωματικό, με κορυφαίο παράδειγμα το έργο Angels in America [Άγγελοι στην Αμερική, 1991–1993] του Tony Kushner [Τόνυ Κούσνερ]. Στο έργο αυτό η αποκαλυπτική μορφή του αγγέλου αρθρώνει λόγο για την κρίση της αμερικανικής κοινωνίας, την επιδημία του AIDS, την έμφυλη ταυτότητα και την ιστορική μνήμη, ανανεώνοντας ριζικά την αγγελική εικονογραφία της δυτικής δραματουργικής παράδοσης.
Στην ελληνική παράδοση, αγγελικές μορφές διατρέχουν τα θρησκευτικά δράματα του 17ου και του 18ου αιώνα. Στη Θυσία του Αβραάμ (περ. 1635), που αποδίδεται στον Βιτσέντζο Κορνάρο [Vincenzo Cornaro], ο άγγελος μεταφέρει τη θεία εντολή στον Αβραάμ, ανακόπτοντας τη θυσία του Ισαάκ. Παράλληλα, στο αιγαιοπελαγίτικο θρησκευτικό θέατρο που αναπτύχθηκε υπό την επίδραση της δυτικής καθολικής λειτουργικής παράδοσης, οι αγγελικές μορφές εμφανίζονταν συστηματικά στις παραστάσεις της Γέννησης, των Παθών και της Ανάστασης, εδραιώνοντας τη δραματουργική παρουσία του αγγέλου στο ελληνικό θέατρο.